Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

ΕΝΑ ΕΘΝΟΣ ΓΙΑ ΛΥΠΗΣΗ...

Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ' τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το ποτήρι του.

Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στην πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μεσ' τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.

Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό,
απατεώνα για φιλόσοφο,
μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.

Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.

Χαλίλ Γκιμπράν (1883-1931), "Ο Κήπος του Προφήτη" (1923)
Το επέλεξα από τις ανάρτησεις του " ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗ  στη ΔΥΤΙΚΗ ΦΘΙΩΤΙΔΑ"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου